راهكار كاهش خطر سيلاب و مديريت كم‌آبي تهران
مديركل حفاظت محيط زيست استان تهران با تأكيد بر ضرورت تغيير رويكرد مديريت آب‌هاي سطحي در پايتخت، اجراي الگوي «شهر اسفنجي» را راهكاري موثر براي كاهش خطر سيلاب، ذخيره‌سازي آب باران و افزايش تاب‌آوري شهري در برابر تغييرات اقليمي دانست.
مديركل حفاظت محيط زيست استان تهران با تأكيد بر ضرورت تغيير رويكرد مديريت آب‌هاي سطحي در پايتخت، اجراي الگوي «شهر اسفنجي» را راهكاري موثر براي كاهش خطر سيلاب، ذخيره‌سازي آب باران و افزايش تاب‌آوري شهري در برابر تغييرات اقليمي دانست. به گزارش ايسنا، حسن عباس‌نژاد با اشاره به افزايش بارندگي‌هاي شديد، احتمال وقوع سيلاب و همزماني آن با خشكسالي و تنش آبي در تهران اظهار كرد: مديريت آب باران نبايد تنها به جمع‌آوري و انتقال سريع روان‌آب‌ها از طريق شبكه‌هاي دفع آب‌هاي سطحي محدود شود، بلكه بايد با فراهم كردن امكان نفوذ، ذخيره‌سازي، تصفيه و استفاده مجدد از آب باران، از اين منبع ارزشمند بهره‌برداري كرد. او افزود: پوشيده شدن زمين با آسفالت و بتن موجب تبديل بخش قابل‌توجهي از بارندگي به روان‌آب و افزايش فشار بر شبكه‌هاي جمع‌آوري آب‌هاي سطحي مي‌شود. مديركل حفاظت محيط زيست استان تهران با بيان اينكه الگوي شهر اسفنجي بر بازگرداندن ظرفيت طبيعي شهر براي جذب و نگهداشت آب باران استوار است، گفت: اين رويكرد از سال ۲۰۱۳ در چين مورد توجه رسمي قرار گرفت و به‌تدريج به يكي از الگوهاي نوين برنامه‌ريزي شهري تبديل شد. عباس‌نژاد ادامه داد: توسعه باغ‌هاي باران، پارك‌هاي آب‌پذير، بام‌هاي سبز، كف‌سازي‌هاي نفوذپذير، حوضچه‌هاي تأخيري، مخازن ذخيره آب باران و تالاب‌هاي مصنوعي از مهم‌ترين اقدامات اجرايي اين طرح است و اجراي اين زيرساخت‌ها مي‌تواند حجم و سرعت روان‌آب‌ها را كاهش داده و به تقويت چرخه طبيعي آب كمك كند. او شناسايي حوضه‌هاي آبريز، مسيرهاي طبيعي جريان آب، نقاط مستعد آب‌گرفتگي و پهنه‌هاي مناسب براي ذخيره و نفوذ آب را از پيش‌نيازهاي اجراي اين طرح دانست و بر ضرورت تدوين نقشه جامع مديريت روان‌آب‌هاي شهري تأكيد كرد. مديركل حفاظت محيط زيست استان تهران همچنين استفاده مجدد از آب باران جمع‌آوري‌شده، پس از بررسي كيفيت و رعايت الزامات بهداشتي، در آبياري فضاي سبز و شست‌وشوي برخي سطوح شهري را از مزاياي اين الگو برشمرد. عباس‌نژادتأكيد كرد: تحقق شهر اسفنجي نيازمند هماهنگي دستگاه‌هاي مسوول، حفاظت از آبراهه‌ها و مسيل‌هاي طبيعي، اصلاح ضوابط ساخت‌وساز و تأمين اعتبار براي نگهداري زيرساخت‌هاست. همچنين اجراي اين طرح بايد با مطالعات علمي، مكان‌يابي دقيق و رعايت ملاحظات حفاظت از منابع آب زيرزميني و جلوگيري از نفوذ آلاينده‌ها به خاك و آب همراه باشد.
