كشف ابرنواختر نوع دوم در زمان كودكي جهان

اخترشناسان با استفاده از تلسكوپ جيمز وب يكي از دوردست‌ترين ستاره‌هاي درحال انفجار تاييد شده را شناسايي كردند. به گزارش فيز، اين ابرنواختر كه SN ۲۰۲۳ aeaf  نام دارد در چنان فاصله دوري رصد شده كه نور براي رسيدن به آن۱۱.۷ميليارد سال در سفر بوده است. انفجار ستاره‌ها به شكل ابرنواختر را مي‌توان به عنوان نشانه‌هايي براي رديابي فرآيند تشكيل ستاره و پيامدهاي فيزيكي اين رويدادها بر ابرهاي گازي اطراف در نظر داشت. اين انفجارها محيط را تغيير شكل مي‌دهند و زمينه را براي نسل آينده ستاره‌هايي كه تشكيل مي‌شوند، فراهم مي‌كنند. نرخ وقوع اين موارد به‌طور مستقيم درباره تشكيل ستارگان در سرار تاريخچه كيهان به اخترشناسان اطلاعاتي مي‌دهد. اما تقريبا هرآنچه اخترشناسان درباره اين انفجارها مي‌دانند در واقع از رفتار محيط آنها به دست آمده است. از آنجا كه جهان اوليه سطح فلز بسيار اندكي داشت، يك سوال واقعي درباره اينكه آيا انفجارهاي مذكور در سال‌هاي اوليه تشكيل جهان رفتار متفاوتي داشتند يا خير، به وجود مي‌آورد. آزمايش اين موارد نيازمند يافتن و مطالعه كردن ابرنواخترهاي دوردست است كه بسيار كمتر هستند و بنابراين به سختي مي‌توان آن را رديابي كرد. اكنون با اتكا به حساسيت خارق العاده تلسكوپ فضايي جيمز وب و از طريق پيمايش‌هاي تصويربرداري عميق مانند JADES و COSMOS-Web نمونه‌هاي ثبت شده اين نوع انفجارها افزايش يافته است. اخترشناسان در پژوهش پيش رو از كشف يكي از اين ابرنواخترها، با نام SN ۲۰۲۳ aea f، در پيمايش COSMOS-Web خبر مي‌دهند.والري آپاريسيو از انستيتو نجوم دانشگاه هاوايي و همكارانش در اين تحقيق انفجار مذكور را تحليل كردند تا دسته‌اي كه در آن جاي مي‌گيرد و ويژگي‌هاي كهكشان ميزبان آن را تعيين كنند. آنها با مقايسه دقيق الگوهاي درخشندگي در گذر زمان به نام «منحني نور» و تكامل رنگ با استفاده از جمعيت شبيه‌سازي شده ابرنواخترها، جسم آسماني مورد نظر را يك ابرنواختر نوع ۲ شناسايي كردند. اين نوع انفجار زماني رخ مي‌دهد كه ستاره عظيم سوخت هسته‌اي خود را مصرف مي‌كند و هسته آهني آن تحت فشار گرانش خودش نابود مي‌شود. اين طيف با خطوط نيتروژن مشخص مي‌شود زيرا ستاره هنگام مرگ همچنان پوشش بيروني غني از هيدروژن خود را حفظ كرده است. اين گروه پژوهشي دريافت كه احتمال صحت اين طبقه‌بندي ۹۷.۲ درصد است. آنها همچنين طيف كهكشان ميزبان ابرنواختر را بررسي كردند و متوجه شدند كه يك كهكشان كوتوله جوان است كه به‌طور فعال ستاره در آن تشكيل مي‌شود و نسبت عناصر سنگين آن پايين است.