پیغام خواندنی هواداران ژاپن به امیر قلعهنویی
رسول اسدزاده، روزنامهنگار، در یادداشتی با نگاهی متفاوت به این شکست، از اخلاق ورزشی، مسئولیتپذیری و تفاوت نگاه ژاپنیها به پیروزی و ناکامی نوشته است.
حذف ژاپن از جام جهانی، برای بسیاری فقط پایان یک مسابقه نبود؛ پایان روایت تیمی بود که سالهاست با سبک بازی، انضباط و احترام به فوتبال، تحسین میلیونها نفر را برانگیخته است. رسول اسدزاده، روزنامهنگار، در یادداشتی با نگاهی متفاوت به این شکست، از اخلاق ورزشی، مسئولیتپذیری و تفاوت نگاه ژاپنیها به پیروزی و ناکامی نوشته است. در ادامه یادداشت او را میخوانیم:
و ژاپنی که خدا ندارد.
نینجاهای آبی از جام جهانی حذف شدند. آن هم با شکست در برابر برزیلی که با طعم ایتالیایی بازی میکند. در ثانیه های پایانی بازی نبوغ و استعداد مادرزاد برزیلی ها به دادشان رسید تا یک پاس بی نقص تبدیل به گل شود و غول فوتبال جهان از دست ژاپن نجات پیدا کند.
ژاپنی ها مثل همیشه تمیز بازی کردند. بدون هیچ حرکت اضافه بدون خطاهای بی رحمانه بدون ضد فوتبال و بدون وقت تلف کردن حتی در برابر برزیل... تمیز بازی کردنشان یک بار هم در مقابل بلژیک باعث شد آنها بازی برده را ببازند. انگار اخلاق و مثل آدم بازی کردن کلک نزدن و پاکیزه بودن در خون آنهاست. بلد نیستند وقت کشی کنند یا به داور التماس کنند، ادا در بیاورند به دروغ روی زمین بیافتند فیلم بازی کنند و دور خودشان بپیچند تا بازی را از تب و تاب بیاندازند. هر چه بود آنها با بدشانسی محض از جام جهانی حذف شدند.
چه بسا اگر بازی در نود دقیقه مساوی میشد فشار روانی باعث میشد برزیلی ها ببازند ولی نشد.
اما ژاپنی ها خدایی ندارند تا هر ناکامی دنیوی را به گردن او بیاندازند. آنها خدایی ندارند تا بدشانسی ها و شکستها را به ناسازگاری او با خودشان نسبت بدهند. آنها تمام تلاش خودشان را میکنند و شکست را هم به زیبایی می پذیرند. سر مربی و کادر تیم مثل همیشه پس از پایان بازی و خوش و بش با حریف می آیند جلوی تماشاگران تعظیم طولانی میکنند و با سری بلند و غروری غبطه برانگیز شروع به برنامه ریزی و تلاش برای تورنومنت های آتی میکنند. چون آنها ژاپن هستند، تیمی که بجز مردم خود ژاپن میلیون ها نفر در جهان دوستشان دارند و تحسین شان میکنند.
