آسيبديدگان چشمي در حوادث اخير هرچه سريعتر به مراكز درماني مراجعه كنند
حوادث ديماه ۱۴۰۴ كه منجر به مجروحيت و جانباختن شماري از هموطنان شد، براي برخي از آسيبديدگان، عوارضي فراتر از روزهاي نخست به جا گذاشته است. در ميان مجروحان، افرادي بر اثر برخورد ساچمه يا دلايل ديگر، دچار آسيبهاي چشمي شدهاند؛ آسيبهايي كه به گفته متخصصان، در صورت بيتوجهي يا توقف روند درمان، ميتواند تا مرز نابينايي پيشروي كند.
حوادث ديماه ۱۴۰۴ كه منجر به مجروحيت و جانباختن شماري از هموطنان شد، براي برخي از آسيبديدگان، عوارضي فراتر از روزهاي نخست به جا گذاشته است. در ميان مجروحان، افرادي بر اثر برخورد ساچمه يا دلايل ديگر، دچار آسيبهاي چشمي شدهاند؛ آسيبهايي كه به گفته متخصصان، در صورت بيتوجهي يا توقف روند درمان، ميتواند تا مرز نابينايي پيشروي كند. وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي طي هفتههاي اخير چندين بار با صدور اطلاعيههايي از تمام مجروحان اين حوادث خواسته تا بدون دغدغه از عواقب امنيتي يا اجتماعي، به مراكز تخصصي چشمپزشكي مراجعه كنند. اكنون اما چشمپزشكان نيز با هشدار نسبت به عوارض ديرهنگام اين آسيبها، پاي سخن را فراتر گذاشته و بر «تكميل دوره درمان» تأكيد دارند. دكتر معصومه سجادي، فوق تخصص شبكيه، در تشريح ماهيت اين آسيبها ميگويد: برخورد ساچمه با كره چشم، برخلاف ظاهر ساده آن، گاه ايجاد پارگيهاي ريز در لايههاي داخلي چشم ميكند كه در روزهاي نخست، علائم واضحي ندارد. همين آسيبهاي بهظاهر كماهميت ميتواند ماهها بعد به جدا شدن شبكيه يا خونريزي مزمن منجر شود. او با تأكيد بر لزوم مراجعه فوري مجروحاني كه هنوز به مراكز درماني مراجعه نكردهاند، به گروه ديگري از بيماران هشدار داد: بسياري از مجروحان پس از درمان اوليه يا جراحي اورژانس، گمان ميكنند دوره درمان تمام شده است. اين باور كاملا اشتباه است. آسيبهاي نافذ چشم نيازمند مراقبتهاي تكميلي و پيگيريهاي منظم است. مراجعه براي ويزيتهاي بعدي و انجام اقداماتي مثل ترميم ساختمان چشم، براي حفظ بينايي حياتي است. ديگر متخصصان چشمپزشكي نيز بر اين باورند كه يكي از مهمترين خطرات پس از آسيب ساچمه، بروز عفونتهاي درون چشمي و التهابهاي كنترلنشده است. اين عوارض اغلب بهتدريج و طي هفتهها خود را نشان ميدهند و در صورت عدم پيگيري، تخريب شبكيه را تسريع ميكنند. جامعه پزشكي ايران در هفتههاي اخير تلاش كرده اين پيام را به گوش مجروحان و خانوادههايشان برساند كه «مراجعه به مراكز درماني نه تنها هيچ تبعاتي ندارد، بلكه تنها راه نجات بينايي است.» با اين حال، به نظر ميرسد همچنان برخي از آسيبديدگان به دلايل مختلف از مراجعه مجدد يا آغاز درمان طفره ميروند.
