حقوق معلمان شركتي به اندازه پول تو جيبي بچه دبستانيهاي آقازادهها هم نيست!
معلمان شركتي ميگويند: دولت جراحي اقتصادي ميكند و نرخ ارز را بالا ميبرد و ارز ترجيحي را از كالاهاي اساسي برميدارد، آن هم در حالي كه حقوق ما حتي با همان قيمتهاي قبلي هم براي خريد اساسيترين نيازهاي زندگي تكافو نميكرد.
معلمان شركتي ميگويند: دولت جراحي اقتصادي ميكند و نرخ ارز را بالا ميبرد و ارز ترجيحي را از كالاهاي اساسي برميدارد، آن هم در حالي كه حقوق ما حتي با همان قيمتهاي قبلي هم براي خريد اساسيترين نيازهاي زندگي تكافو نميكرد.جمعي از معلمان شركتي با انتقاد از افزايش قيمتها گفتند: وضع ما روز به روز بدتر ميشود، در نقاط دور افتاده درس ميدهيم و حقوقي كه دريافت ميكنيم حتي به اندازه پول تو جيبي بچه دبستانيهاي آقازادهها هم نيست. آنها ميگويند: حقوق ما حتي به اندازه خريد مايحتاج 10 روز هم كفاف نميدهد و وضعيت شغلي ما بعد از سالها تدريس در مدارس هنوز تغيير نكرده است. اين معلمان ميگويند: وعده تبديل وضعيت معلمان غير رسمي بارها در قالب طرحهاي مختلف داده شده اما صرفا در حد وعده باقي مانده و ما بعد از چند سال، هنوز با حقوق ناچيز و بيمه نصفه و نيمه فعاليت ميكنيم. آنها ميگويند: بعضا فرصت اشتغال در مناطقي كه ما در آن زندگي ميكنيم محدود است و بنابراين مجبوريم به اين كار بيمزد و مواجب ادامه بدهيم. معلمان شركتي ميگويند: دولت جراحي اقتصادي ميكند و نرخ ارز را بالا ميبرد و ارز ترجيحي را از كالاهاي اساسي برميدارد، آنهم در حالي كه حقوق ما حتي با همان قيمتهاي قبلي هم براي خريد اساسيترين نيازهاي زندگي تكافو نميكرد. آنها از آينده معيشت خود ابراز نگراني ميكنند و ميگويند: معلوم نيست در شرايطي كه همه قيمتها افزايش يافته و اين افزايش قيمت احتمالا بيشتر هم خواهد شد، چگونه ميتوان با حقوق زير 10 ميلون تومان زندگي كرد؟
