شماره امروز: ۵۴۷

| کدخبر: 121505 | |

در جریان سانحه پرواز شماره 3704 شرکت هواپیمایی آسمان اظهارات مختلفی پیرامون بیمه هواپیمای سانحه دیده مطرح شد.

میلاد صادقی  پژوهشگر حقوق هوافضا

در جریان سانحه پرواز شماره 3704 شرکت هواپیمایی آسمان اظهارات مختلفی پیرامون بیمه هواپیمای سانحه دیده مطرح شد. این اظهارات نه در باب جزئیات مساله، بلکه درباره ساده‎ترین و ابتدایی‎ترین جنبه مساله بود: آیا این هواپیما تحت پوشش بیمه بود؟ با انتشار تصویر بیمه‎نامه هواپیمای سانحه دیده، تردیدها از میان رفت، ولی مندرجات و شرایط بیمه‎نامه آنچنان مورد توجه قرار نگرفت. یکی از این مندرجات مربوط به سقف پوشش بیمه خسارت اشخاص ثالث است. یعنی حداکثر میزانی که شرکت بیمه در قبال اشخاص ثالث، متعهد به پرداخت آن است. منظور از اشخاص ثالث، کسانی هستند که رابطه قراردادی با متصدی حمل و نقل هوایی ندارند، این دسته اشخاص ممکن است خارج از هواپیما بر اثر سانحه هوایی، دچار خسارت بدنی یا مالی شوند. اما چه میزان پوشش بیمه‎یی در این خصوص باید تهیه شود؟ آیا هر متصدی حمل و نقل هوایی یا بهره‌بردار هواپیما، در تعیین میزان پوشش بیمه خسارت اشخاص ثالث به میل و اختیار خود عمل می‎کند و از آزادی مطلق برخوردار است؟

باید گفت، بر پایه مقرره شماره 785 پارلمان و شورای اروپا که در سایر کشورها نیز مقررات آن مقرره مورد الهام و اقتباس قرار گرفته است، اولا میزان پوشش بیمه‎ خسارت اشخاص ثالث بر مدار «حداکثر وزن برخاست هواپیما»

(Maximum Take Off Mass/weight) که در 10 دسته وزنی طبقه‌‎بندی شده‌اند، مشخص می‎شود. ثانیا این میزان، حداقل مقداری است که باید تهیه شود. در نتیجه، دو هواپیمای با وزن یکسان یا دسته وزنی مشابه، باید از حداقل میزان پوشش بیمه خسارت اشخاص ثالث یکسانی برخوردار باشند. برای مثال، اگر دو یا چند هواپیمای «ای‎تی‎آر 72-212» در قلمرو اتحادیه اروپا مشغول به فعالیت باشند، متصدیان یا بهره‌برداران این هواپیماها باید حداقل به میزان «000/000/80 حق برداشت ویژه» که معادل مبلغی به میزان 000/000/116 دلار است، پوشش بیمه برای خسارت اشخاص ثالث خریداری کنند، زیرا این هواپیما از نظر وزنی در دسته هواپیماهای با وزن 000/12 تا کمتر از 000/25 کیلوگرم حداکثر وزن برخاست قرار می‎گیرد. این درحالی است که سقف پوشش بیمه خسارت اشخاص ثالث در بیمه‎نامه هواپیمای سانحه‌دیده شرکت هواپیمایی آسمان، برابر با 000/000/20 دلار قید شده است که به مراتب کمتر از میزان پوشش بیمه همان نوع هواپیما در کشورهای دیگر است. گذشته از پایین بودن سقف مذکور، مساله دیگر آن است که آیا در ایران نیز همانند سایر کشورهای اروپایی، هواپیماهای با وزن یکسان یا دسته وزنی مشابه، از حداقل میزان پوشش بیمه خسارت اشخاص ثالث یکسان و برابری برخوردارند؟ یا آنکه این امر به مصلحت و صلاحدید متصدیان حمل و نقل هوایی و بهره‌برداران هواپیما وابسته است؟ پرواضح است که در فضای اجبار متصدیان حمل و نقل هوایی و بهره‎برداران هواپیما به تهیه پوشش بیمه، صلاحدید و مصلحت آنان در تعیین حداقل میزان پوشش بیمه خسارت اشخاص ثالث، امری مطلوب و قابل تایید نمی‎باشد، زیرا این صلاحدید و مصلحت می‎تواند تا بدان جا پیش رود که هدف بیمه اجباری را نقض کند، چندان که یک متصدی یا بهره‎بردار برای هواپیمای

«ای‎تی‎آر 72-212» خود به میزان 000/000/1 دلار یا حتی کمتر از آن، بیمه خسارت اشخاص ثالث خریداری کند. به نظر می‎رسد که در ایران، هارمونی در این باره وجود ندارد و مساله تابع صلاحدید و مصلحت متصدیان حمل و نقل هوایی و بهره‌برداران هواپیما است؛ ولی اگر سازمان هواپیمایی کشوری یا اشخاص دیگر مساله را تابع نظم و نظام از پیش تعیین شده می‎دانند و بر این باورند که در ایران نیز وضعیت همانند حقوق اتحادیه اروپاست و تبعیض میان هواپیماهای با وزن یا دسته وزنی مشابه، وجود ندارد، لازم است برای رفع ابهام و شفافیت، ما را از حقیقت مطلب باخبر کنند.

 

اخبار مرتبط

ارسال نظر

نظر کاربران