شماره امروز: ۵۴۷

| | |

اخبار و گزارش‌هایی که گاهی از اوضاع معیشتی و روحیه پرستاران کشور منتشر می‌شود، ضرورت توجه و رسیدگی فوری به این قشر را بیشتر آشکار می‌سازد؛

اخبار و گزارش‌هایی که گاهی از اوضاع معیشتی و روحیه پرستاران کشور منتشر می‌شود، ضرورت توجه و رسیدگی فوری به این قشر را بیشتر آشکار می‌سازد؛ در یکی از جدیدترین اخبار، اظهارات دبیرکل خانه پرستار کشور به حدی نگران‌کننده است که باید گفت روحیه پرستاران کشور، نیازمند پرستاری است. محمد شریفی‌مقدم به‌تازگی اعلام کرده بیش از ۵۰ درصد کادر پرستاری کشورمان دچار اختلال‌های روانی هستند؛ استناد او به آخرین پژوهش جامع کشوری است که درباره وضعیت سلامت روان پرستاران انجام شده و نه مرتبط به دوران کرونا که مربوط به هشت سال پیش است. دبیرکل خانه پرستار این درصد را از نتایج پژوهشی دانسته که غیرقابل انتشار توصیف شده و از آن مهم‌تر به اوضاع روان پرستاران «برخی بیمارستان‌های دانشگاهی» اشاره کرده که «اساسا نمی‌توان مسوولیت بیماران را به آنها واگذار کرد».

    افزایش نشانه‌های اضطراب و افسردگی  در پرستاران

از آنجا که دسترسی مستندی به پژوهش یادشده وجود ندارد، نمی‌توان ارزیابی کرد که دقیقا منظور از «اختلال‌های روانی» چیست؛ چه تعریف و شدتی دارد و از میان متداول‌ترین اختلال‌ها از جمله افسردگی یا اضطراب، کدام نوع بیشترین فراوانی را دارد.

با این حال تاکنون هیچ مسوولی در وزارت بهداشت این رقم نگران‌کننده را تکذیب نکرده است و حتی اگر این رقم را اندکی اغراق شده بدانیم، اکنون بعد از ماه‌ها ورود ویروس کرونا و مشقاتی که بر دوش کادر پرستاری بوده است، می‌توان تصور کرد چه فشاری بر جان و تن این قشر زحمتکش بوده و در کنار مشکلات شغلی و معیشتی، چه بار گرانی را بر دوش آنها نهاده است.

یک پژوهش معتبر و در دسترس که دی‌ماه ۱۳۹۹ در یک مرکز دانشگاهی در شهرستان ملایر انجام و نتایج آن منتشر شده، نشان می‌دهد میزان شیوع سه متغیر «افسردگی، اضطراب و افکار خودکشی» در پرستاران یک بیمارستان بالاست؛ به بیان دقیقتر نتایج این پژوهش نشان داد در دوران همه‌گیری کرونا، ۱۵.۳۸ درصد پرستاران از افسردگی متوسط تا شدید و ۴۶.۴۷ درصد از اضطراب متوسط تا شدید و همچنین ۲۷.۵۶ درصد دارای افکار خودکشی بوده و ۹.۹۴ درصد در وضعیت آمادگی برای خودکشی بوده‌اند.

    6   برابر شدن تقاضای مهاجرت 

اگر اثرات کرونایی اخیر و دیگر معضلات متعدد جامعه پرستاری را در نظر بگیریم، احتمالا به دلیل همین مشکلات و فشارهای کاری و دستمزدهای به‌شدت نابرابر بوده است که ۱۵ شهریورماه گذشته اعلام شد «تقاضای مهاجرت پرستاران به ۶ برابر افزایش یافته است» و اگر قبلا سالانه ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر از آنان، گواهی مهاجرت از نظام پرستاری می‌گرفتند، اکنون بیش از ۱۵۰۰ نفر در سال اقدام به مهاجرت می‌کنند.

به جرات می‌توان ادعا کرد بیشترین حجم کاری در دوره کرونا برعهده پرستارانی است که با امکانات محدود، وضعیت شغلی نامناسب و پرداخت‌های نامنظم و اندک، ماه‌ها رنج استرس ابتلا به کرونا و دوری از خانواده را تحمل کرده و حالا تازه بعد از نزدیک به دو سال، و فروکش کردن موج پنجم، «شاید» اندکی نفس راحت بکشند، به شرط آنکه پیک ششم رخ ندهد.

    پرستاران نیازمند توجه هستند

اما واقعیت اوضاع زندگی و کار پرستاران کشور فراتر از این است و این قشر موثر در نظام‌های بهداشتی، حتی پیش از کرونا هم حال و روز چندان خوبی نداشتند؛ آمارها و بررسی‌های متعددی که حداقل در ۱۰ سال اخیر منتشر شده، همگی نشان می‌دهد پرستاران نیازمند توجه ویژه هستند.

اظهارات یوسف رحیمی عضو شورای‌ عالی سازمان نظام پرستاری، به تنهایی گویای شیوه رفتار نظام بهداشتی کشور با این صنف است. او که جایگاه پرستاران ایرانی را از نظر کیفیت و کارآمدی در رتبه‌بندی‌های بین‌المللی، بسیار بالا و در مقام پانزدهم می‌داند، روایتی از مشکلات استخدامی آنان ارایه می‌دهد که قابل تامل است: «وقتی پرستاری از دانشگاه فارغ‌التحصیل می‌شود، پس از پایان طرح که ۲ سال طول کشیده، از او می‌خواهیم که ۲ سال دیگر به عنوان تمدید طرح کار کند. پس از تمدید طرح، دوباره از او می‌خواهیم تا ۶ ماه دیگر قراردادش را تمدید کند و در نهایت پس از ۵ سال گذراندن طرح به عنوان نیروی ۸۹ روزه از او استفاده می‌کنیم و ساعتی ۱۵ هزار تومان پول به او می‌دهیم و آن قدر این نیروها را به صورت موقت نگه می‌داریم که از سن استخدام آنها می‌گذرد».

    مهم‌ترین مساله  کمبود نیروی انسانی است

به باور بیشتر کارشناسان بهداشتی، مهم‌ترین مشکل پرستاری در ایران کمبود نیروی انسانی است؛ این کمبود ارتباطی به نبود نیروی انسانی تربیت یافته ندارد؛ ماجرا به سهم نابرابر تعداد استخدام پرستاران در یک واحد درمانی در مقایسه با کادرهای دیگر درمان مرتبط است. اوضاع تناسب تعداد پرستاران با تعداد تخت‌های بیمارستانی، تعداد بیماران بستری و غیربستری و تعداد کادرهای دیگر درمان، به حد کافی پایین بود اما این عدم تناسب در دوره کرونا شدیدتر شد؛ به‌گونه‌ای که حمیدرضا عزیزی معاون توسعه و مدیریت منابع سازمان نظام پرستاری گفته «در برخی استان‌ها و شهرستان‌ها، ۲۵ بیمار را یک پرستار مدیریت می‌کند. حتی در پایتخت در برخی بخش‌ها ۱۵ بیمار بدحال توسط یک پرستار رسیدگی شده‌اند».

 

اخبار مرتبط

ارسال نظر

نظر کاربران