شماره امروز: ۵۴۷

| کدخبر: 135047 | |

این روزها که اغلب مردمی که خودرو ثبت نام کرده‌اند نگران نحوه قیمت‌گذاری خودرو هستند و از سوی دیگر تولید‌کننده به‌دنبال افزایش نرخ برای جبران کسری سرمایه در گردش بنگاه خود هستند لازم است

سیاوش فتح‌اللهی دهکردی|

کارشناس مسائل اقتصادی|

این روزها که اغلب مردمی که خودرو ثبت نام کرده‌اند نگران نحوه قیمت‌گذاری خودرو هستند و از سوی دیگر تولید‌کننده به‌دنبال افزایش نرخ برای جبران کسری سرمایه در گردش بنگاه خود هستند لازم است واقع بینانه به برخی مسائل بپردازیم که در چند محور در ادامه ارایه می‌گردند:  ارزش واقعی یک خودرو تولید داخل چقدر است؟ این ارزش چگونه تعیین می‌شود؟ هزینه‌های سربار آن چه تأثیری بر قیمت تمام شده دارد؟ چگونه می‌توان قیمت بازار را تعیین کرد و بسیار از سوالات دیگر اصول اقتصادی و بازاریابی هستند که امروزه مشابه کلاف سردرگمی در هم تنیده شده‌اند و حل آن دشوار شده است. اما نکته مهم یک نگاه همه‌جانبه و بی‌طرف با در نظر گرفتن یک معامله برد برد است. بطور واقعی و شفاف هزینه تولید در ایران بالاست این هزینه تولید بواسطه هزینه نگهداری بعد از تولید و گارانتی بسیار بالاتر نیز می‌رود به گونه‌ای که در بعضی موارد و بر حسب دقت مصرف‌کننده شاید 20 درصد هزینه تولید به عنوان گارانتی مجددا هزینه می‌شود. این در حالی است‌که اگر این خودرو به‌صورت بین‌المللی بررسی شود و هزینه آن مقایسه شود شاید هزینه برابر یا بیشتر براساس برابری نرخ دلار باشد اما شاخص کیفیت در آن لحاظ نشده است و نحوه پرداخت هزینه نیز برآورد نگردیده است که اگر این موارد نیز با همین نسبت در نظر گرفته شوند، قیمت از برابری دلاری باید در حدود 30درصد کمتر لحاظ شود بطور مثال اگر یک دستگاه سوزوکی 3200 دلار قیمت داشته باشد قیمت ریالی آن در حدود 320 میلیون تومان خواهد بود و با در نظر گرفتن کاهش 30درصد، هزینه فروش آن نباید بیشتر از 230 میلیون تومان باشد. بنابراین لازم است قیمت واقعی و تمام شده هر محصول مشخص باشد. این قیمت نباید قیمتی باشد که حاصل از جمع هزینه‌های تولیدکننده داخلی باشد بلکه باید از قیمت جهانی و رقابتی و کسر شاخص‌هایی که با تولید بین‌الملی فاصله دارد، به دست بیاید. پیش فروش در معنی واقعی تامین مالی بنگاه اقتصادی با آورده مردمی است و بدین‌ترتیب به نسبت گرفتن وام بانکی و استقراض از دولت با بهره بالا روش مناسب و به‌صرفه‌ای است. اما آیا کسی که سرمایه خود را به خودروساز می‌سپارد از سود سهیم است؟ یا آنکه در تامین سرمایه شراکت کرده که به نسبت از خودرو با قیمت واقعی استفاده کند. با در نظر گرفتن این توضیحات فروش طبق قرارداد برای این افراد به قیمت روز کارخانه بوده است نه قیمت روز بازار و مشخص است قیمت تمام شده خودرو از بازار به دست نمی‌آید و فرمول آن مطابق توضیحات بند 1 است. بنابراین اینکه قیمت تمام خودروهای داخلی برابر حاشیه قیمت بازار باشد مبنای کلی غلطی است.افرادی که می‌خواهند برای مصرف خودرو تهیه کنند اما حاضر به سرمایه‌گذاری و صرف زمان نیستند، چگونه می‌توانند خودرو را بدون واسطه دریافت کنند؟ قیمت قابل محاسبه برای این افراد چگونه است؟ در این حالت مهم استفاده است و باید براساس عرضه و تقاضا شرایط تنظیم شود. در نتیجه می‌توان از طریق بنگاه اقتصادی نسبت به تامین این موارد اقدام نمود و قیمت آن را بگونه‌ای تعیین کرد که هم سرمایه‌گذار منتفع شود و هم خریدار در قیمتی نزدیک به قیمت تمام شده نسبت به خرید خودرو اقدام نماید. با جمع‌بندی موارد مطرح شده امروز و با در نظر گرفتن شرایط ملتهب جامعه افرادی که در صنعت خودروسازی سرمایه‌گذاری کردند و تامین مالی این شرکت‌ها را انجام داده‌اند تا بتوانند تا چند سال آینده سرپا بایستند نباید قربانی کسری سرمایه درگردش و همچنین جبران‌کننده اختلاف نرخ دلار شرکت‌های تولید‌کننده باشند و دولت و وزارت صنعت باید از اعتماد آنها به این شرکت‌ها حفاظت کند. به نظر نگارنده بهترین حالت تعیین قیمت تمام شده مطابق بند 1 بوده که خودرو ساز با آن قیمت خودرو‌ها را عرضه نماید و برای افرادی که به‌روز خواستار خرید خودرو هستند درصدی از ظرفیت تولید در حاشیه بازار بفروش برسد.

 

اخبار مرتبط

ارسال نظر

نظر کاربران