شماره امروز: ۵۴۷

| کدخبر: 26837 | |

بهمن فرمان‌آرا نویسنده و کارگردان سینما چند روزى است از سفری به آلمان جهت مداواى زانویش بازگشته است. او در گفت‌وگویی با روزنامه شرق گفت: چیزی که کار ما را مشکل کرده، این است که مثلا برای یک فیلم در تهران می‎توانی جایزه بگیری و در ارومیه، برای همان فیلم، تنبیه شوی. در این صورت دولت مرکزی هیچ کنترلی بر این اوضاع ندارد تا حمایت کند. پروانه ساخت می‎گیری، دو، سه‌میلیارد هزینه ساخت فیلمت می‎شود. همه کارهای آن را انجام می‎دهی و ناگهان گروهی خارج از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی می‎گویند فیلم اکران نشود. با این مثال یاد خاطره‎یی از سینما میهن میدان حسن‎آباد می‎افتم؛ هرکسی فیلم را نمی‎پسندید، جلو پروژکتور می‎ایستاد تا پخش نشود. حالا آن فیلم ممیزی خاصی هم نداشت و فیلم دیگری پخش می‎کردند. هنوز با این همه علاقه دولت به مسائل فرهنگی، باز هم گروه‎های فشار اجازه نمی‎دهند؛ وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی چهارپنجم زمانش را وقف بازی‎های دفاعی این‎چنینی می‎کند. لبه تیز این شمشیر هم به سوی سینماست.

فرمان آرا افزود: من ٧٤سال دارم. با توجه به تجربیات شخصی و حرفه‎یی‌ام که حاصل بیش از ٤٠سال کار مداوم است، در زندگی دیدگاهی پیدا کرده‌ام که ناامیدی جز منفی‎بافی، افسردگی و ناراحتی چیزی نمی‎آورد. من هم کور نیستم و مشکلات را می‎‎بینم... وقتی در فیلم «خاک آشنا» مى‌‎گویم «نسل شما نکاشته می‎خواهد درو کند» و جواب می‌گیرم «ما درو هم نمی‎خواهیم بکنیم»، درباره ناامیدی بنیادی‎ای صحبت می‎کنم که درش اعتیاد و... هم است. ٦٥درصد جامعه ‎ما جوان است، آرزو دارد و می‎خواهد کار کند. وقتی می‎بیند یکی با پنج کلاس سواد میلیاردر شده، با خودش می‎گوید چرا بروم در فلان شرکت کار کنم و حقوق‌بگیر شوم و درنهایت حداکثر یک‌میلیون تومان حقوق بگیرم! آن فیلم در آن زمان حرفش این بود که باید دستتان به این خاک برود تا بتوانید این مملکت را بشناسید.

مشاهده صفحات روزنامه

ارسال نظر

نظر کاربران